Menu Zamknij

Zmiany w prawie pracy w zakresie umów terminowych

W związku z wejściem w życie od 22 lutego 2016 roku ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1220) umowy na czas określony będzie można zawierać na okres max. do 33 miesięcy.   Znowelizowany art. 251 kp stanowi bowiem, iż: § 1. Okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także łączny okres zatrudnienia na podstawie umów o pracę na czas określony zawieranych między tymi samymi stronami stosunku pracy, nie może przekraczać 33 miesięcy, a łączna liczba tych umów nie może przekraczać trzech. § 2. Uzgodnienie między stronami w trakcie trwania umowy o pracę na czas określony dłuższego okresu wykonywania pracy na podstawie tej umowy uważa się za zawarcie, od dnia następującego po dniu, w którym miało nastąpić jej rozwiązanie, nowej umowy o pracę na czas określony w rozumieniu § 1. § 3. Jeżeli okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony jest dłuższy niż okres, o którym mowa w § 1, lub jeżeli liczba zawartych umów jest większa niż liczba umów określona w tym przepisie, uważa się, że pracownik, odpowiednio od dnia następującego po upływie okresu, o którym mowa w § 1, lub od dnia zawarcia czwartej umowy o pracę na czas określony, jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. § 4. Przepisu § 1 nie stosuje się do umów o pracę zawartych na czas określony: 1) w celu zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy, 2) w celu wykonywania pracy o charakterze dorywczym lub sezonowym, 3) w celu wykonywania pracy przez okres kadencji, 4) w przypadku gdy pracodawca wskaże obiektywne przyczyny leżące po jego stronie – jeżeli ich zawarcie w danym przypadku służy zaspokojeniu rzeczywistego okresowego zapotrzebowania i jest niezbędne w tym zakresie w świetle wszystkich okoliczności zawarcia umowy. § 5. Pracodawca zawiadamia właściwego okręgowego inspektora pracy, w formie pisemnej lub elektronicznej, o zawarciu umowy o pracę, o której mowa w § 4 pkt 4, wraz ze wskazaniem przyczyn zawarcia takiej umowy, w terminie 5 dni roboczych od dnia jej zawarcia. Pytanie pojawia się jednak, co zrobić z umowami, które były zawarte np. na 5 lat jeszcze przed wejściem w życie nowej ustawy. Otóż w takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 14 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1220, który stanowi, iż : 1. Do umów o pracę na czas określony, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, które przed tym dniem zostały wypowiedziane, stosuje się przepisy dotychczasowe. 2. Do umów o pracę na czas określony zawartych na okres do 6 miesięcy albo zawartych na okres dłuższy niż 6 miesięcy, w których nie przewidziano możliwości ich rozwiązania z zachowaniem 2-tygodniowego okresu wypowiedzenia, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, w zakresie dopuszczalności ich wypowiedzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. 3. Przy wypowiadaniu umów o pracę na czas określony zawartych na okres dłuższy niż 6 miesięcy, w których przewidziano możliwość ich rozwiązania z zachowaniem 2-tygodniowego okresu wypowiedzenia, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się okresy wypowiedzenia, o których mowa w art. 36 § 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 4. Do umów o pracę na czas określony, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 251 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednakże do okresu zatrudnienia, o którym mowa w tym przepisie, wlicza się okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony przypadający od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, a trwająca w tym dniu umowa o pracę na czas określony jest uważana za pierwszą umowę w rozumieniu art. 251 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą albo za drugą umowę w rozumieniu tego przepisu, jeżeli została zawarta jako druga umowa w rozumieniu art. 251 ustawy zmienianej w art. 1 w dotychczasowym brzmieniu. 5. Umowa o pracę na czas określony zawarta od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jednakże w okresie 1 miesiąca od dnia rozwiązania drugiej umowy w rozumieniu art. 251 ustawy zmienianej w art. 1 w dotychczasowym brzmieniu, jeżeli okres ten rozpoczął bieg przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy lub w dniu jej wejścia w życie, jest uważana za umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony. 6. Przepisu ust. 4 nie stosuje się do umów o pracę zawartych na czas określony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli rozwiązanie takiej umowy przypada po upływie 33 miesięcy od tego dnia i stosunek pracy pracownika podlega szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia upływu okresu 33 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy; w takim przypadku umowa rozwiązuje się z upływem okresu, na jaki została zawarta.   W związku z powyższym umowa o pracę zawarta na czas określony, która już trwa w dniu wejścia w życie nowych regulacji tj. 22 lutego 2016 toku będzie traktowana jako pierwsza ( z trzech dopuszczalnych). Może być ona traktowana również jako druga, jeśli przerwa między rozwiązaniem umowy terminowej, które nastąpiło przed 22 lutego 2016 roku, a zawarciem kolejnej umowy na czas określony nie przekroczyła miesiąca. Oczywiście ustawa wymaga, aby umowy były zawierane miedzy tymi samymi stronami tj. między tym samym pracownikiem i pracodawca.   Nieznaczne skomplikowanie pojawia się z w sytuacji, gdy pracownik z pracodawcą zawiera trzecią umowę na czas określony. W świetle nowych przepisów zostanie ona zakwalifikowana jako umowa o pracę na czas nieokreślony, jeżeli została zawarta od dnia 22 lutego 2016 roku, jednakże w okresie 1 miesiąca od dnia rozwiązania drugiej umowy. Dodatkowo okres ten (tj. 1 miesiąca od rozwiązania 2 umowy) rozpoczął bieg przed lub w dniu 22 lutego 2016 roku.   Zmiana umowy zawartej na czas określony (długoletniej) w umowę bezterminową nastąpi natomiast po upływie 33 miesięcy od dnia 22 lutego 2016 roku. W związku z powyższym, aby uniknąć przekwalifikowania należy uzasadnić, że mamy do czynienia z jedną z umów opisanych w art. 251§ 4. kp tj. np. z umową zawartą w celu zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy, w celu wykonywania pracy o charakterze dorywczym lub sezonowym, w celu wykonywania pracy przez okres kadencji, czy w przypadku gdy pracodawca wskaże obiektywne przyczyny leżące po jego stronie. Co ważne, ograniczenia dotyczące umów terminowych nie mają zastosowania do pracowników tymczasowych.   Katarzyna Czepiel Prawnik Kancelaria Koksztys]]>

NEWSLETTER PORAD PRAWNYCH

FreshMail.pl