Menu Zamknij

ZBIEG EGZEKUCJI – KOLIZJA UPRAWNOIEŃ KILKU KOMORNIKÓW DO TEGO SAMEGO PRAWA MAJĄTKOWEGO DŁUŻNIKA

W przypadku egzekucji komorniczej kierowanej do składnika majątku dłużnika (rzeczy, wierzytelności lub prawa), będącego już przedmiotem innej egzekucji mamy do czynienia ze zbiegiem egzekucji sądowej, który rozstrzygany jest na mocy przepisów kodeksu postępowania cywilnego.

Przepis art. 7731 KPC, regulujący zbieg egzekucji sądowych, przełamuje zasadę utrwalenia właściwości komornika z chwilą wszczęcia postępowania wynikającą z art. 15 w zw. z art. 13 § 2 KPC.

Konieczność rozstrzygania zbiegów egzekucji sądowych prowadzonych przez co najmniej dwóch komorników jest wynikiem wprowadzenia możliwości działania więcej niż jednego komornika w rewirze ( art. 10 ust. 1–12 u.k.s.e.), oraz prawa wyboru komornika przez wierzyciela (art. 8 ust. 5 u.k.s.e.). Oznacza to, że jeżeli w rewirze działa co najmniej dwóch komorników i do każdego z nich wpłynął wniosek o przeprowadzenie egzekucji przeciwko temu samemu dłużnikowi, każdy z komorników będzie właściwy do przeprowadzenia egzekucji według przepisów KPC (właściwość ustawowa), a jeżeli żaden z nich nie jest właściwy według tego kryterium, prowadzenie postępowania należy do komornika, który pierwszy dokonał wszczęcia egzekucji.

Powyższe wskazuje, że jeżeli zbieg egzekucji będzie dotyczył postępowań prowadzonych przez komornika właściwego według przepisów postępowania egzekucyjnego z komornikiem wybranym przez wierzyciela, który co do zasady podejmuje czynności poza swoim rewirem, komornik wybrany powinien przekazać prowadzoną przez siebie sprawę egzekucyjną komornikowi właściwemu. Jeżeli zbieg nastąpi między komornikami właściwymi albo wybranymi do prowadzenia egzekucji przez wierzyciela, wszystkie sprawy w każdym z tych przypadków przejmuje ten komornik, który pierwszy wszczął egzekucję. Jeżeli do zbiegu egzekucji dojdzie między komornikami właściwymi i wybranymi, wszystkie te sprawy do łącznego prowadzenia przejmuje komornik właściwy, który pierwszy wszczął egzekucję, zajmując jakikolwiek składnik majątku dłużnika, a nie tylko ten, do którego został skierowany zbieg egzekucji sądowych. Nie dotyczy to zbiegu egzekucji z nieruchomości, który może dotyczyć wyłącznie komorników właściwych do przeprowadzenia tej egzekucji zgodnie z art. 921 KPC. W tym wypadku, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 927 KPC, egzekucję z nieruchomości przejmuje ten komornik, który pierwszy dokonał jej zajęcia. (tak m.in. w Manowska Małgorzata (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom II. Art. 478-1217, wyd. IV).

Przekazując sprawę na skutek zbiegu egzekucji sądowych komornik wydaje postanowienie o jej przekazaniu i rozlicza dotychczasowe koszty przeprowadzenia egzekucji.

Zbieg egzekucji sądowych rozstrzygany jest przez samych komorników według zasad określonych w art. 7731 § 1 i 2 KPC. Jeśli komornik nie dokona przekazania sprawy egzekucyjnej zgodnie z zasadami wynikającymi z tych przepisów, możliwe jest rozstrzygnięcie o zbiegu egzekucji sądowych przez sąd na podstawie art. 759 § 2 KPC.

Najczęściej zajmowanym składnikiem majątku dłużnika jest wynagrodzenie za pracę.

Na przykładzie zajęcia tego składnika majątku sytuację zbiegu egzekucji można przedstawić następująco. Zasadą jest, że egzekucję z wynagrodzenia za pracę prowadzi komornik, przy sądzie rejonowym właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dłużnika, natomiast w sytuacji, gdy żaden z komorników nie jest właściwy albo właściwych jest ich kilku sprawę winien prowadzić ten, który pierwszy wszczął egzekucję.

Nie ma przy tym znaczenia, który komornik zajęcia dokonał pierwszy, albo który zajął większą kwotę.

Zgodnie z art. 27 § 2 KPC miejsce zamieszkania określa się według przepisów kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 25 KC miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

Ustawodawca posługuje się pojęciem zamieszkiwania, które należy odróżnić od pojęcia zameldowania. Oba pojęcia związane są z innymi gałęziami prawa. Miejsce zamieszkania zostało określone w przepisach Kodeksu cywilnego natomiast miejsce zameldowania jest kategorią przynależną prawu administracyjnemu i ma związek z ewidencją ludności.

 

Celem regulacji prawnej obejmującej materię poruszoną powyżej jest eliminacja zbiegu egzekucji sądowych i tym samym uniknięcie konkurencji czynności dokonywanych przez poszczególnych komorników.