Menu Zamknij

Ulga na złe długi w podatkach dochodowych. Od 1 stycznia 2020 roku nowa regulacja, tzw. ulga na złe długi.

Począwszy od 1 stycznia 2020 r. do ustaw o podatkach dochodowych wprowadzona została nowa regulacja, tzw. ulga na złe długi. Przedmiotowe odliczenie wzorowane jest na regulacjach funkcjonujących od lat w podatku od towarów i usług. Nadrzędnym celem ulgi jest przeciwdziałanie zatorom płatniczym poprzez możliwość ujęcia w rachunku podatkowym wierzytelności, których dochodzenie jest utrudnione.

Zgodnie z art. 18f ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (analogicznie art. 26i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) podatnik będący wierzycielem może odliczyć od podstawy opodatkowania wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego, w przypadku gdy nie została ona uregulowana lub zbyta. Zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.

Powyższe odliczenie może być dobrą alternatywą dla rozpoznawania jako koszt uzyskania przychodu wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona lub udokumentowana. Do końca 2019 r. tego typu wierzytelności mogły być rozpoznawane jako koszt podatkowy wyłącznie pod warunkiem posiadania przez podatnika dokumentów dotyczących spornej wierzytelności potwierdzających, że jej odzyskanie może być wątpliwe bądź niemożliwe. Do katalogu dokumentów potwierdzających udokumentowanie nieściągalności zalicza się m.in.:

– postanowienie o nieściągalności wydane przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo

-postanowienie sądu o:

  1. a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów,
  2. b) umorzeniu lub zakończeniu postępowania upadłościowego,

– protokół stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.

Z kolei uprawdopodobnienie nieściągalności uznaje się gdy:

  1. a) dłużnik zmarł, został wykreślony z CEIDG, postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość
  2. b) zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne lub został złożony wniosek o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu, lub zostało wszczęte postępowanie ugodowe,
  3. c) wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego,
  4. d) wierzytelność jest kwestionowana przez dłużnika na drodze powództwa sądowego.

W tym kontekście wydaje się, że wprowadzona ulga na złe długi w podatku dochodowym od osób prawnych stanowi dobry i prosty sposób na zmniejszenie ekonomicznego ciężaru związanego z wierzytelnościami od dłużników, którzy wciąż operują na rynku (zgodnie z art. 18f ust. 10 pkt 1 Ustawy dłużnik – na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego – nie może być w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji), jednak – z jakichkolwiek powodów – wstrzymują dokonanie płatności. Jednocześnie skorzystanie z ulgi na złe długi wiąże się z mniejszą ilością wymagań formalnych – nie jest konieczne dowodzenie np. śmierci dłużnika – czy koniecznością wchodzenia w spór sądowy z dłużnikiem.

Podsumowując – ulga na złe długi w podatkach dochodowych wydaje się dobrym rozwiązaniem, które w prosty sposób może być stosowane do wierzytelności nieściągalnych zbyt dużych, aby dokonać spisania protokołem, a jednocześnie zbyt małych, aby opłacało się rozpoczynanie sporu sądowego z dłużnikiem.