Menu Zamknij

Naruszenie przez przedsiębiorcę ograniczeń dotyczących prowadzenia działalności w czasie pandemii jako podstawa odmowy udzielenia pomocy publicznej

29 listopada 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 28. października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19. Ustawa ta nie tylko nakłada na przedsiębiorców obowiązek zadbania o to, aby każda osoba w zakładzie pracy, przebywająca w pomieszczeniu z innymi osobami, zawsze zasłaniała nos i usta, ale również ustanawia daleko idące sankcje za naruszenie przed przedsiębiorcę jakiegokolwiek ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej w czasie pandemii.

Stosownie do treści art. 23. przywołanej ustawy, naruszenie przez przedsiębiorcę ograniczeń, nakazów i zakazów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej ustanowionych w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5. grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, stanowi podstawę odmowy udzielenia pomocy publicznej, w szczególności wsparcia finansowego udzielanego na podstawie art. 2a ustawy z dnia 2. marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

Dla odmowy udzielenia przedsiębiorcy pomocy publicznej wystarczające będzie stwierdzenie przez właściwy organ, że przedsiębiorca ten jednokrotnie – dla przykładu – obsłużył w godzinach 10 -12 klienta niemającego lat sześćdziesięciu albo nie dopilnował, by jego pracownik założył maseczkę (problematyczne jest jednak, w jakim zakresie przedsiębiorca odpowiada za działania swoich pracowników). Odmowa udzielenia przedsiębiorcy wsparcia publicznego może bowiem nastąpić nawet wtedy, kiedy naruszenie było jednorazowe lub nieistotne. Co więcej, naruszenie ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej w czasie pandemii może stanowić podstawę do odmowy udzielenia nie tylko wsparcia finansowego gwarantowanego przepisami tzw. tarcz antykryzysowych (zwolnienie ze składek ZUS, mikropożyczka, świadczenie postojowe), ale również jakiejkolwiek innej pomocy finansowej (w tym dotacji unijnych).

W przypadku stwierdzenia przez właściwy organ naruszenia ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej w czasie pandemii, organ ten o naruszeniu informuje podmiot udzielający pomocy publicznej. Przedsiębiorca zostanie wówczas zobowiązany do złożenia – pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań – oświadczenia, że nie naruszył ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej w czasie pandemii.

Jeżeli podmiot udzielający pomocy publicznej uzna, że oświadczenie przedsiębiorcy było fałszywe, to przedsiębiorca jest obowiązany do zwrotu kwoty stanowiącej równowartość udzielonej pomocy łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Egzekucja zwrotu tej kwoty następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustawa nie przewiduje, by przedsiębiorca mógł odwołać się od decyzji o odmowie udzielenia pomocy publicznej. Możliwości zakwestionowania rozstrzygnięcia należy więc poszukiwać w przepisach dotyczących konkretnych instytucji.